تهران ساعت 4 صبح

  گاهی مسیر جاده به بن بست میرودگاهی تمام حادثه از دست میرودگاهی همان کسی که دم از عقل میزنددر راه هوشیاری خود، مست میرودگاهی غریبه ای که به سختی به دل نشستوقتی که قلب خون شده بشکست، میروداول اگر چه با سخن از عشق آمدهآخر خِلاف آنچه که گفته است میرودگاهی کسی نشسته که غوغا به پا کندوقتی غبار معرکه بنشست، میروداینجا یکی برای خودش حکم میکندآن دیگری همیشه به پیوست میرودوای از غرور تازه به دوران رسیده ایوقتی میان طایفه ای پست میرودهر چند مضحک است و پر از خنده های تلخبر ما هر آن چه که تهران ساعت 4 صبح...

شب ، در گریز اسب سیاه یك صف درخت باقی می ماند در چهار كهكشان نعل یك صف درخت بی شیهه می گذشت رگ بریده ، دهان باز كرده و ریخت افق دراز دراز دراز لخته لخته ،‌ دراز مذاب زنی در اصطكاك تاریكی به شكل تازه ای از شب رسید ستاره ای رسیده ، در ته خود چكه كرد صدایی ، از سرعت پرسید كجا ؟ كجا ؟اما جواب ، گذشتن بود و در گریز اسب سیاه سرعت پیاده می رفت سرعت ، ‌صف درخت بود كه می ماند  

تهران ساعت 4 صبح...

 زنان قـــــــــویدردهای خود را مانند کفشهای پاشنه بلند میپوشند !مهــم نیست چقـــــدر اذیت می شوندشما فقــــــط زیبایی آنهـا را میتوانید بینیــد...

تهران ساعت 4 صبح...